Opisanie Krymu przez Pliniusza

/.../ od Zatoki Karkinickiej zaczyna się Tauryka, niegdyś zewsząd oblana wodą, nawet tam, gdzie dziś ciągnie ię ląd. Dalej wznoszą się szeroko rozpostarte grzbiety górskie. Mieszka tu trzydzieści ludów, z tego w głębi kraju dwadzieścia trzy, a sześć miast zamieszkują Orgokinowie, Charakenowie, Asyranowie, Staktarowie, Akisalitowie, Kaliordowie. Same grzbiety zajmują Scytotaurowie, zamknięci od zachodu Chersonezem Nowym, od wschodu Scytami Satauckimi. Na wybrzeżu, idąc od Karkine, znajdują się miasta: Tafirai w samym najwęższym miejscu półwyspu, zaraz po nim Heraklea Chersoneska, obdarzona przez Rzymian autonomią, dawniej nazywała się Megarike, a odznacza się szczególnie wiernym w tej okolicy zachowaniem obyczaju greckiego; otoczona jest murem na 5 tysięcy kroków. Dalej przylądek Partenion, taurydzkie miasto Plakia, port Symbolon, przylądek Kirumetopon, naprzeciwko azjatyckiego przylądka karambikon, wybiegający na środek Morza Czarnego na odległość 170 tys. kroków, przybierający dzięki temu kształt łuku scytyjskiego. Tu zaczynają się liczne porty taurydzkie i jeziora. Miasto Teodozja od Kriumetopon oddalone jest o 125 tys. kroków, od Chersonezu zaś 165 tys. kroków. Za nimi bły miasta: Kytai, Zefyrion, Akrai, Nymfeon, Dia. Jest jeszcae, przy samym wejściu do Bosporu, założone przez Milezyjczyków Pantikapajon, o wiele przewtższające potęgą inne miasta, oddalone od Teodozji 0 87,5 tys. kroków. Ta szerokość oddziela tu Azję od Europy i nieraz jest możliwa do przebycia piechotą, kiedy cieśnina pokryje się lodem. Długość  Bosporu Kimmeryjskiego wynosi 12,5  tys. kroków, na jego wybreżach znajdują się miasta Hermizjon, Myrmekion, w cieśninie zaś leży wyspa Alopeke. Długość Meotydy od punktu najdalej położonego, mianowicie od miejscowości noszącej nazwę         Tafrai, aż do gardła Bosporu, przyjmuje się na 260 tys. Kroków. Od Tafrai w głąb lądu mieszkają Anchetowie, na których terenie wypływa Hypanis, Neurowie, u których są żródła rzeki Borystenes, Gelonowie, Tysagetowie, Budynowie, Bazylidowie i Agatyrsowie o błękitnych włosach. Poza nimi Nomadowie, następnie Antropofagowie, od jeziora zaś Bukes w górę Meotydy Sauromaci i Essedonowie. Wzdłuż wybrzeża znów aż do rzeki Tanais Meotowie, od których otrzymała nazwę ta zatoka, a najdalej za nimi Arymaspowie. obok Góry Rypejskie oraz kraina, która od ciągłe padającego śniegu, przypominającego pierze, nazwana została PIóronośną - zakątek przeklęty przez naturę i pogrążony w gęstej mgle, skuty okowami lodowymi i stanowiący mrożną kolebkę Akwilonu.

Pliniusz , Historia Naturalna /przekład Irena i Tadeusz Zawadzcy. Geografia, 3 Opis krajów Europy Wschodniej.